ในหุบเขานี้มีชีวิต...

posted on 05 Nov 2008 09:02 by puchiangdao

 


































(1)

เช้านี้หมอกขาวคลุมยอดดอยผาแดง
หลังฝนโปรยมาใกล้แจ้ง สงสัยคือฝนสั่งลา
ก่อนหนาวฤดูจะเดินทางมาพำนักอยู่ยาวนานและทารุณ

(2)

เชียงดาวเริ่มกลายเป็นเด็กน้อยอีกครั้ง
อากาศหนาว เราจะช่วยก่อกองไฟ
เผาข้าวหลาม หมกมันคลุกเถ้าบิแบ่งกันกิน

(3)

ทุกอย่างที่นี่ดำเนินไปอย่างเงียบๆ ช้าๆ
เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หากหัวใจยังคงเต้นไหวไปตามจังหวะชีวิต

(4)

ในหุบเขาของความเรียบง่าย
ไม่เดือดร้อน ไม่วุ่นวาย
ทุกฝ่ายต่างทำหน้าที่ของตัวเอง

(5)

ฝูงมดดำขนเม็ดข้าวเปลือก
นกเขาป่าขันคู เกาะกิ่งไผ่หน้าบ้าน
คนเขียนหนังสือพาชีวิตน้อยๆ เคลื่อนไหวในสวนอักษร


(6)

เปิดดูหนัง Out Of Afaika พบภาพถ้อยคำสะกิดใจ
อะไรบ้างที่เป็นของเธอ เราไม่ใช่เจ้าของเธอ
เราเพียงแค่แวะเวียนผ่านมาเท่านั้น

(8)

จ้องมองดูสิ ในหุบเขานี้มีดอกไม้
มีสายหมอก สายแดดห่อห่ม
มีลมหายใจ มีชีวิต.

ฉันปรารถนาให้เธอ...

posted on 01 Nov 2008 14:26 by puchiangdao
ฉันปรารถนาให้เธอหาญกล้าที่จะเป็นคนโอบเอื้อ
ขณะที่โลกทั้งโลกต้องให้เธอเย็นชา
ฉันปรารถนาให้เธอได้รับความสำเร็จ
มากเท่าที่เธอต้องการ
และปรารถนาให้เธอล้มเหลว
เพื่อหล่อหลอมกล่อมเกลาความสำเร็จนั้น

ฉันปรารถนาให้เธอเป็นสุขอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
และปรารถนาให้เธอเศร้าสร้อย
เพื่อจักเข้าถึงความสุขได้ดียิ่งขึ้น
ฉันปรารถนาให้เธอมีความชื่นบาน
เพื่อเอาชนะความทุกข์โศก
ฉันปรารถนาให้เธอมีอารมณ์ขัน
และประกายระยับในดวงตา
ฉันปรารถนาให้เธอรุ่งโรจน์ และมีพลังพอ
ที่จะรับภาระอันมาจากความรุ่งโรจน์นั้น

ฉันปรารถนาให้ทางเดินของเธอมีแสงตะวันฉายฉาน
และปรารถนาลมพายุ ให้เป็นสิ่งแต่งเติม
รสชาติให้กับการเดินทางของเธอ

ฉันปรารถนาให้มีความสงบ – ในโลกที่เธอ
อาศัยอยู่ และในมุมที่คับแคบที่สุดของหัวใจ
ซึ่งเป็นที่ที่เธอเก็บถนอมความจริงไว้
ฉันปรารถนาให้เธอมีความเชื่อ – เพื่อเป็นสิ่งช่วยกำหนด
ความเป็นอยู่และชีวิตของเธอ

ฉันไม่ปรารถนาสิ่งใดให้เธอมากไปกว่านี้ – เว้นไว้แต่
อาจจะเป็น ความรัก – เพื่อสร้างคุณค่า
ให้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้เอ่ยถึงไป.



ถ้อยคำของ : Robert A. Ward
คำออน : ถอดความ
สำนักพิมพ์ สู่ฝัน
พิบูลศักดิ์ ละครพล : บรรณาธิการ

edit @ 1 Nov 2008 14:28:37 by ภู เชียงดาว

 







(เพราะ)ชีวิตเราต่างเคว้งคว้างในความรัก
จึงเหนื่อยหนักพักพ่ายอยากหน่ายหนี
เพราะเราต่างมีพันธะกรณี
จึงจำไร้สาระอย่างนี้อยู่ร่ำไป

มองทางข้างหน้านั้นมืดมน
ถามใจยังสับสนยังอ่อนไหว
บ่อยครั้ง- -วิถีต้องเดินทางไกล
เรียนรู้ใจให้เปล่าเปลี่ยวและเดียวดาย

เถิดปล่อยให้มันเป็นไป...
อย่าหวั่นไหวแม้ความหวังพังสลาย
แม้ความฝันแหว่งวิ่นสิ้นมลาย
แต่อย่าหมายว่าชีวิตจักสิ้นสูญ.

ร้องไห้เถอะ...ถ้าเธออยากร้องไห้
แม้โลกจักร้างไร้หรือหยุดหมุน
รินไหลมาเถิดน้ำตาความอาดูร
แม้ทุกข์นั้นจะเพิ่มพูนให้ชีวิต

ยังเดินทางอ้างว้างอยู่อย่างนี้
แม้บางทีความหวังอาจพลั้งผิด
พลัดหลงไปในอารมณ์กับความคิด
ไม่เป็นไร- -ปล่อยชีวิตให้เรียนรู้

จ้องมองสิ,โลกยังกว้าง ทางยังไกล...
มองโลกใหม่ อย่าสั่นไหวหรืออดสู
ยังมีคนเข้าใจ และเฝ้าดู
"เธอจะอยู่ เธอจะสู้ หรือจะถอย!?"

จ้องมองสิ,โลกยังกว้าง ทางยังไกล...
มองโลกใหม่ อย่าสั่นไหวหรืออดสู
ยังมีคนเข้าใจ และเฝ้าดู
"เธอจะอยู่ เธอจะสู้ หรือจะท้อ!?"

 

                   ภู เชียงดาว.

 

 

edit @ 31 Oct 2008 08:51:46 by ภู เชียงดาว

edit @ 31 Oct 2008 08:52:12 by ภู เชียงดาว